KRS 00000 86 210

Hania Łyczak

Diagnoza spadła na nich tuż przed pierwszym szkolnym dzwonkiem i z dnia na dzień zmieniła codzienność całej rodziny. Hania nie mierzy się jednak z chorobą sama. Jej rodzice wiedzą, że zawsze mają do kogo zadzwonić, a bliscy nigdy nie odmawiają pomocy.

Co to jest szpik? Czy ta choroba jest groźna? Dlaczego znowu trzeba jechać do szpitala? Siedmioletnia Hania z Bydgoszczy zadaje pytania, przy których niejeden dorosły wolałby zmienić temat. Dziewczynka tematu jednak zmieniać nie zamierza. Choruje na ostrą białaczkę limfoblastyczną i chce rozumieć każdy krok swojego leczenia.


„Mamo, opowiedz mi o komórkach”

Wieczór, obie leżą już w łóżku. „Mamo, opowiedz mi o komórkach” – prosi Hania. Pani Julia, mama dziewczynki, tłumaczy więc po raz kolejny, co to jest szpik i co się w nim dzieje. Takie rozmowy są u Łyczaków codziennością. Hania interesuje się wieloma rzeczami, a skoro choruje, chce przede wszystkim rozumieć, co dzieje się w jej własnym ciele.

Kto zna ją tylko z przedszkola, mógłby się zdziwić. Wśród obcych Hania jest cicha, wycofana i trzyma wszystkich na dystans. Zupełnie inną twarz pokazuje dopiero w domu. „To jest naprawdę wulkan energii” – śmieje się pani Julia.

Przy niej nie da się wyrzucić żadnego kartonu, bo zaraz zrobi z niego domek. Nic, co da się pomalować albo pociąć, nie jest przy niej bezpieczne. Uwielbia też robić slime’y (ciągnąca się, klejąca masa do zabawy – przyp. red.) i „dosłownie paplać się we wszystkim”. Każdy jej projekt kończy się podłogą zasłaną ścinkami i farbą w miejscach, w których farby być nie powinno. 

Ma przy tym swoją manię. „Wszystko musi być bardzo malutkie” – opowiada pani Julia, więc drobiazgów jest w domu pełno. Ostatnio razem z mamą wzięły się za malowanie po numerkach, czyli, jak mówi pani Julia, za „żmudną pracę”. A u dziadków na wsi ciągnęło ją zawsze tam, gdzie najbrudniej, do błota i kopania ziemniaków.

Z tą samą zawziętością, z jaką buduje domki z kartonów, Hania rozbiera teraz na części pierwsze swoją chorobę. Pyta, słucha i dopytuje, aż wszystko złoży się jej w głowie w całość.

„Czemu ciągle musimy jeździć do szpitala?”

Żeby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba cofnąć się do wakacji. Hania spędzała je u dziadków, kiedy pojawiła się gorączka. Babcia poszła z nią do przychodni, a lekarka uspokajała, że to coś wirusowego i nie ma się czym martwić. Gorączka była wysoka, ale zdarzały się lepsze dni, kiedy Hania nie była aż tak zmęczona.

Potem przyszedł ból. Zaczęło się od bioderek, z czasem bolały ją też kolanka i łopatki. Lekarka i na to miała wytłumaczenie, bo przecież dzieci rosną, a wzrost potrafi boleć. 

Rodzina trzymała się wersji o wirusówce, tym bardziej że sprawy zdawały się iść ku lepszemu. Temperatura spadła do 37 stopni, Hania znów wychodziła na dwór i nabierała energii.

I nagle, z dnia na dzień, gorączka wróciła, jeszcze wyższa. „Coś jest nie tak, przyjedźcie po nią” – usłyszała w słuchawce pani Julia. Tata pojechał po Hanię na wieś i rodzice od razu poszli z nią do przychodni w Bydgoszczy. Dziewczynka przesypiała już całe dni. Nie miała siły na nic, ciągle bolały ją biodra, więc trzeba było je masować i robić zimne okłady. Lekarka zleciła badania krwi. Był piątek, więc obiecała zadzwonić z wynikami od razu, żeby nie czekali z nimi do poniedziałku.

Telefon jednak milczał. Za to wyniki zaczęły spływać do aplikacji jeden po drugim, najpierw morfologia, potem próby wątrobowe. „Ekspertem nie jestem, ale widziałam, że coś jest nie tak” – mówi pani Julia. Zaczęła pakować torbę do szpitala. Zanim skończyła, zadzwoniła lekarka. Do szpitala – i to od razu.

Na izbie przyjęć zrobiono USG wątroby i obejrzano węzły chłonne, a lekarka powiedziała coś, czego nikt nie chce usłyszeć. Dalsze badania miały iść raczej w kierunku chorób onkologicznych. Z tamtego wieczoru pani Julia najmocniej zapamiętała windę. Drzwi się otworzyły i pierwsze, co zobaczyli razem z mężem, to nazwa kliniki. Dopiero wtedy dotarło do nich, gdzie są.

Był weekend, w dodatku wakacyjny, więc na pełną diagnostykę trzeba było poczekać do poniedziałku. Płytek krwi Hania miała 6 tysięcy, podczas gdy u zdrowego dziecka jest ich co najmniej 150 tysięcy. 

Dostała krew i płytki, a do poniedziałku lekarze wyprowadzili ją na tyle, że mogła przynajmniej usiąść. W poniedziałek zrobiono biopsję szpiku. Wyniki przyszły koło południa. W szpiku znaleziono blasty, czyli chore komórki. Ostra białaczka limfoblastyczna.

Odpowiedź na pytanie Hani jest więc prosta. Do szpitala trzeba jeździć, bo tylko tak da się tę chorobę pokonać. Jeździć daleko na szczęście nie muszą. Łyczakowie mieszkają naprzeciwko szpitalnego SOR-u. „Nie myśleliśmy, że to będzie plus” – śmieje się pani Julia.

„Czy ta moja choroba jest groźna?”

To pytanie też w końcu padło. Mama nie owijała w bawełnę. „Gdyby była nieleczona, to byłaby groźna. Ale teraz są takie metody, że jesteśmy w stanie ją opanować. Wyleczymy” – odpowiedziała.

Hania przyjęła to po swojemu, spokojnie i ze zrozumieniem. Wie, że kroplówki i wyjazdy do szpitala mają jej pomóc. Zdaniem mamy dziewczynka rozumie z tego wszystkiego naprawdę dużo. Co nie znaczy, że czasem nie ma dość. Niedawno powiedziała, że chciałaby się już wyleczyć i o wszystkim zapomnieć.

Droga do tego jest długa. Kiedy rozmawialiśmy, Hania kończyła w bydgoskiej Przystani Motyli pierwszy etap leczenia. Przed nią kolejne protokoły chemioterapii, w sumie od sześciu do ośmiu miesięcy leczenia szpitalnego, a potem jeszcze półtora roku leczenia podtrzymującego. Pani Julia przeczytała o tym wszystko, co mogła. „Liczymy, że tak się to zamknie. Ale wiadomo, jak to czasami jest” – mówi.

Zupki w słoiczkach

Hania jest jedynaczką. Odkąd zachorowała, mama jest na zwolnieniu, bo ktoś musi być przy niej cały czas. Na zwolnienie poszedł też tata. Oboje potrzebowali czasu, żeby oswoić się z tym, co się stało. 

Konieczne było też przemeblowanie domowego życia, żeby chronić Hanię, której odporność jest teraz mocno osłabiona. „Wydaje mi się, że dobrze się w tym zorganizowaliśmy” – mówi pani Julia.

Zniknęły weekendowe wyjazdy do jednych albo drugich dziadków. Teraz życie toczy się między domem a szpitalem, a dziadkowie – a nawet pradziadkowie! – mogą tylko tęsknić.

Mimo to Łyczakowie nie zostali sami. Mama pani Julii jest, jak sami żartują, ich „rezerwą”. Kiedy ktoś złapie przeziębienie, a dla Hani każda infekcja to poważna sprawa, babcia po prostu wchodzi na zmianę. Rodzeństwo taty dzwoni, czy czegoś nie trzeba, gotuje i przywozi jedzenie. A babcia pani Julii, czyli prababcia Hani, wciąż robi im zupki w słoiczkach. 

„To częściowo zdejmuje z nas obciążenie psychiczne, że nie jesteśmy sami. Że jest ktoś, do kogo mogę zadzwonić, powiedzieć, czego potrzebuję, i wiem, że nie odmówi” – mówi pani Julia.

Jedzenie zajmuje zresztą w tym domu coraz ważniejsze miejsce. Po sterydach Hania ma apetyt jak nigdy wcześniej i odkryła nową pasję, czyli gotowanie z mamą. Dziś nic nie może wydarzyć się w kuchni bez jej wiedzy.

Plecak musi poczekać

Jedna myśl wraca do niej szczególnie często. Hania miała właśnie pójść do pierwszej klasy. Diagnoza przyszła dosłownie kilka dni przed rozpoczęciem roku szkolnego. „Zamiast tego plecaka, zamiast tych kredek…” – pani Julia nie kończy zdania. Nie musi.

Pytamy, co zrobią najpierw, kiedy wyniki się poprawią i odporność Hani pozwoli na odważniejsze kroki. Odpowiedź pada bez wahania. Jadą do dziadków, bo Hania nie odpuści, a to przecież najważniejsze. Potem może jeszcze jakaś jednodniowa wycieczka, byle dalej niż na spacer po okolicy szpitala.

Ale najpierw wieś. Hania znowu wybrudzi się po łokcie przy kopaniu ziemniaków, a z kolejnego kartonu pewnie zbuduje domek.

Pomóż dzieciom chorym na raka

Fundacja „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową”, ul. Ślężna 114s/1, 53-111 Wrocław

  • Płatności za pomocą: PayU, PayPal, Blik, kartą, przelewy online i tradycyjne
  • Przekazanie 1,5% podatku – KRS 0000086210

KRS 00000 86 210