„Żywe srebro” – rzucam bez namysłu, kiedy pani Katarzyna opowiada, jak jej synek ma w zwyczaju śmigać po podłodze. „Żywe złoto!” – poprawia mnie od razu. Ignaś ze Świecia skończył właśnie rok. Od lipca walczy z neuroblastomą, złośliwym nowotworem, który wykryto u niego w najcięższym, czwartym stadium.
Cisza na porodówce
Na Ignasia rodzice właściwie przestali już czekać. Długo starali się o drugie dziecko, aż w końcu machnęli ręką. „Mówi się trudno, nie będzie, to nie będzie” – wspomina pani Katarzyna.
Potem cała rodzina przechorowała krztusiec, a kiedy choroba minęła, pani Katarzyna poczuła, że coś jest inaczej. Zrobiła test. „Ocie! Ale fajnie!” – tak zapamiętała tamtą chwilę. Kiedy okazało się, że to chłopiec, radość była podwójna, bo w domu była już córka.
Ignaś od pierwszych dni był wyjątkowo spokojny. Na oddziale położniczym, gdzie zewsząd dobiegał płacz noworodków, na ich sali panowała taka cisza, że pielęgniarki nie mogły się nadziwić. Był też wielkim przytulasem i został nim do dziś.
Spokój skończył się w dniu, w którym Ignaś nauczył się przekręcać z boku na bok. Od tamtej pory trudno go utrzymać w miejscu. Pełza wszędzie, gdzie się da, a kiedy mama czegoś mu zabroni, kładzie się na podłodze i urządza przedstawienie. „Jest drama taka, że szok. Jak to nie można?” – śmieje się pani Katarzyna. Do pielęgniarek się uśmiecha, zaczepia je i chętnie idzie do nich na ręce. „Wiadomo, nie na długo, bo mama musi być”.


„Codziennie ktoś nam coś dokładał”
W lipcu Ignaś złapał coś, co wyglądało na zwykłą infekcję. Katar, gorączka, która powoli spadała. Pediatra uznała, że nie ma powodu do obaw. Pani Katarzynie nie dawało jednak spokoju to, co działo się przez kolejny weekend. Synek był ospały, coraz bledszy i nie chciał jeść. Przede wszystkim odmawiał piersi, a tego nie robił nigdy, nawet wtedy, gdy na nic innego nie miał ochoty.
Rodzice pojechali z nim prywatnie do innej lekarki, która zbadała chłopca i zapytała zaniepokojonych rodziców, czy kiedykolwiek miał on powiększoną wątrobę lub śledzionę.
Bez chwili wahania skierowała go do bydgoskiej Przystani Motyli. USG wykazało guz. Najpierw lekarze podejrzewali nowotwór nerki, ale kolejne badania pokazały co innego. Neuroblastoma, która zdążyła rozsiać się po całym ciele. Przerzuty zaskoczyły nawet lekarzy kliniki.
„Codziennie ktoś nam coś dokładał” – tak pani Katarzyna wspomina pierwszy tydzień w szpitalu. Dopiero tomografia pokazała też, że Ignaś ma pękniętą kość udową. Nikt wcześniej tego nie zauważył, bo mimo złamania dalej pełzał. „On idzie jak taran” – mówi jego mama.
Lekarze nie czekali na wszystkie wyniki i od razu podali Ignasiowi chemię ratującą życie. Biopsja potwierdziła później najgorsze. To szczególnie agresywna odmiana nowotworu, w której chore komórki namnażają się wyjątkowo szybko. „Wtedy już wiedzieliśmy, że będzie ciężko” – przyznaje pani Katarzyna.
Kiedy trafiali do szpitala, Ignaś prawie cały czas spał i nie ruszał ani rączkami, ani nóżkami. Pierwsza chemia zaczęła jednak działać. Chłopiec znów zaczął pełzać, potem siadać, z każdym dniem był śmielszy.
„Ignacy wracał” – mówi jego mama. Było nawet tak dobrze, że rodzina mogła na chwilę wyjść do domu, choć przy tak intensywnym leczeniu, z chemią co dziesięć dni, zdarza się to rzadko.


Miś z broviakiem
Michasia ma cztery lata i sama ma za sobą trudny start. Urodziła się z wadą przewodu pokarmowego i jeszcze jako niemowlę przeszła operację w Bydgoszczy. Dziś jest zdrową, uśmiechniętą czterolatką, „jak to czterolatka”. Kiedy więc usłyszeli diagnozę Ignasia, w głowie pani Katarzyny pojawiło się pytanie, na które nie ma odpowiedzi. „Zastanawiam się, dlaczego znowu my” – mówi.
Michasia zawsze była z brata dumna i w przedszkolu opowiadała, co jej braciszek potrafi. Ignaś odwdzięcza się na swój sposób. Odkąd nauczył się pełzać, łapie siostrę za włosy i ciągnie, ile sił. Michasia krzyczy, że boli, ale Ignaś nic sobie z tego nie robi. I tak przepadają za sobą.
Dziś córka pani Katarzyny i pana Kamila jest przytłoczona. Nagle zabrakło w domu i brata, i mamy, a przecież to właśnie mama była dotąd jej całym światem. Raz powiedziała nawet, że wolałaby, żeby Ignasia w ogóle nie było. To bunt wobec trudnej rzeczywistości. Tęskni jednak bardzo i ciągle pyta, kiedy będzie następna przepustka.
Jedna z nich trwała cztery godziny. Rodzice z Ignasiem dotarli do domu koło czternastej. Michasia była akurat na placu zabaw, bo umówiła się tam rano, kiedy jeszcze nikt nie wiedział, że przyjadą. Kiedy wróciła i okazało się, że najbliżsi zjawili się w domu, poprosiła mamę o ulubione placuszki. Sielanka nie trwała jednak długo. Ignasiowi poleciała z nosa krew i trzeba było przerwać i przepustkę, i smażenie placuszków.
Rodzinę czekał szybki powrót do szpitala. Na miejscu wyszło na jaw, że w ciągu dwóch dni spadły mu płytki krwi i hemoglobina. Michasia powiedziała potem tacie, zła na rozłąkę z bratem i mamą, że i tak nie liczyła na tę przepustkę.
Swoje przeżycia przerabia w zabawie. Owija pluszowe misie tasiemkami, bo, jak tłumaczy, misiu ma broviaca i sondę. Raz jest lekarzem, który przychodzi go zbadać, a raz tatą, który odwiedza misia w szpitalu i przynosi mu rzeczy. Jej prawdziwy tata gra wtedy mamę. W przedszkolu Michasia ma wsparcie psychologa i pani Magdy, opiekunki, która pisze do rodziców za każdym razem, gdy dziewczynka ma gorszy dzień.

Grafik rozpisany na całą rodzinę
Jeszcze w czerwcu Miechowieccy weszli całą rodziną na Czarcie Góry w Świeciu. Ignaś jechał w nosidle, a Michasia cieszyła się, że „zdobywa szczyty”. Często jeździli do babci, na krótkie wycieczki i na rowery, a w domu był duży ogród, w którym Michasia mogła biegać i bujać brata na huśtawce.
Przez ostatnie miesiące pani Katarzyna spędzała z Ignasiem w szpitalu niemal cały czas, a reszta rodziny musiała ułożyć codzienność na nowo. Pan Kamil pracuje na zmiany, więc wszystko kręci się wokół jego grafiku. Kiedy ma ranną albo popołudniową zmianę, przesuwa godziny pracy, a dziadek odbiera Michasię z przedszkola i czeka z nią na jego powrót. Kiedy tata idzie na nockę, dziadek nocuje u nich w domu. Rano tata wraca, odwozi córkę do przedszkola i dopiero wtedy kładzie się spać.
Na początku leczenia był na zwolnieniu, ale razem uznali, że on i Michasia muszą wrócić do jakiejś rutyny. „Ja tu sobie poradzę” – powiedziała mu pani Katarzyna. Mąż po drodze podrzuca jej potrzebne rzeczy i zabiera pranie.
Pani Katarzyna musiała zawiesić swoją małą firmę, a zasiłek, który dostaje rodzina, nie pokrywa kosztów związanych z leczeniem Ignasia, takich jak dodatkowe dojazdy, specjalistyczne żywienie czy opieka pielęgniarska w domu. „Człowiek zawsze sobie w życiu radził i nie myślał, że to go spotka” – dodaje mama Ignasia.
Roczek w Krakowie
Przez kilka tygodni wydawało się, że leczenie idzie w dobrą stronę. Ignaś wracał do siebie, a badania w połowie pierwszego etapu pokazały, że zmiany w brzuszku trochę się zmniejszyły. Lekarze od razu studzili jednak nadzieje i przypominali, z jak agresywną odmianą nowotworu mają do czynienia.
Niestety, mieli rację. Po zakończeniu pierwszego etapu okazało się, że cofnęło się około sześćdziesięciu procent zmian. To za mało. Odpowiedź na leczenie była niewystarczająca, przerzuty wciąż były widoczne, a Ignaś nie mógł zostać zakwalifikowany do przeszczepu. „Te wyniki pokazały, że nie jest tak różowo” – mówi pani Katarzyna.
Lekarze skierowali go więc do Krakowa, na chemioimmunoterapię. To leczenie, w którym oprócz chemii podaje się przeciwciała. Ten proces ma pomóc tam, gdzie sama chemia nie wystarcza.
Wyjazd wypadł akurat na urodziny. „Taki prezent na roczek. Wycieczka do Krakowa” – gorzko żartowała pani Katarzyna, kiedy rozmawialiśmy jeszcze przed wyjazdem. 20 października Ignaś skończył rok właśnie w Krakowie.
Pierwszy cykl trwał pięć dni. Ignaś dostawał przeciwciała i chemię, przez całą dobę był podłączony do pomp i kardiomonitora. Ta terapia bardzo boli, więc we wlewie podawano mu morfinę i leki przeciwbólowe.
Chłopiec cały czas spał, był spuchnięty, w ogóle nie jadł. Dziś jest w domu i czeka na kolejny cykl, a rodzice nie spuszczają go z oka. Przed nim jeszcze przeszczep z jego własnych komórek macierzystych, radioterapia i immunoterapia. Protokół jest bezlitosny.
Po zakończeniu leczenia rodzice chcieliby skorzystać ze szczepionki przeciw wznowie choroby, ale jej koszt wykracza poza budżet rodziny.
Skąd brać na to wszystko siłę? Pani Katarzyna długo się zastanawia. W końcu mówi o oczach syna, dużych i niebieskich. Kiedy Ignaś tak na kogoś spojrzy, to jakby mówił „lepiej nie patrz tak na mnie, bo zobaczę całą twoją duszę”. Każdy, kto zagląda na salę, zachwyca się, jaki z niego słodziak. „Jak się patrzy na Ignasia, to człowiek wie, że musi być dobrze”.


