KRS 00000 86 210

Strona główna $ Nasz Podopieczny $ Laura Roszkiewicz

Laura Roszkiewicz

Laurze spuchła rączka na wakacjach nad morzem. Morfologia była idealna, zdjęcie czyste, a mimo to lekarz szukał dalej. Dziś trzyipółletnia Laura walczy z białaczką i z dumą nosi swoją gołą główkę.

Pod koniec czerwca Sylwia, jedna z klientek salonu mamy Laury, opowiedziała jej o chorobie swojej córeczki, Tosi. Laura była wtedy w salonie razem z nimi. Miesiąc później lekarze powiedzieli dokładnie to samo o niej. Ostra białaczka limfoblastyczna. Dziś Laura i Tosia mają wspólną diagnozę i siebie nawzajem.

Wymarzona córeczka

Najpierw był Nikodem, dziś ośmioipółletni, później o trzy lata młodszy Ksawery. A potem pojawiła się ona. Laura ma trzy i pół roku, a mama nazywa ją po prostu „naszą wymarzoną córeczką”. Bracia uwielbiają siostrę, a cała trójka przez większość czasu bawi się nadzwyczaj zgodnie. Kto ma w domu troje dzieci, ten wie, że to osiągnięcie godne medalu. I to takiego z najcenniejszego kruszcu.

Laura kocha tańczyć, a ostatnio najchętniej robi to do piosenki „Zoo” Shakiry z bajki „Zwierzogród”. Zapytana o charakter córki, pani Anita, mama dziewczynki, wylicza jednym tchem, że Laura jest wrażliwa, delikatna, wesoła, troskliwa, empatyczna i rodzinna. I dorzuca to, co najważniejsze – ma ogromne serce.

Od półtora roku chodziła do żłobka, gdzie przepadały za nią i dzieci, i żłobkowe ciocie. We wrześniu miała zacząć przedszkole. Nie zaczęła.

Trop, który prowadził donikąd

Wyczekane wakacje nad morzem miały skończyć się jak większość wakacji, piaskiem w butach i smutkiem, że to już. Skończyły się na SOR-ze w Szczecinie.

W ostatnich dniach wyjazdu Laurze spuchła lewa dłoń. Wieczorem przyszła gorączka, a rano opuchlizna sięgała już przedramienia. Laura płakała i czuła się coraz gorzej.

Na SOR-ze zrobiono jej morfologię, USG i rentgen ręki. Morfologia? Idealna. Zdjęcia? Czyste. Z podejrzeniem zapalenia stawów Laura trafiła do innego szpitala w Szczecinie, na reumatologię. Reumatolodzy też niczego nie znaleźli.

Można było na tym poprzestać. Lekarz prowadzący nie poprzestał. Rozszerzył badania krwi, zlecił USG brzucha i dopiero wtedy obraz zaczął się sypać. Wskaźniki stanu zapalnego poza normą, a na nerkach niepokojące zmiany. Z podejrzeniem guzów nerek Laura trafiła na onkologię, wciąż w Szczecinie. Kolejne badania, biopsja szpiku i w końcu nazwa, której nikt nie chciał usłyszeć. Ostra białaczka limfoblastyczna typu B.

U części dzieci ta choroba zaczyna się właśnie od kości i stawów, a wtedy potrafi udawać coś zupełnie innego.

Bez piżam, daleko od domu

„Diagnoza spadła na nas jak grom z jasnego nieba” – mówi mama Laury. Byli daleko od domu, z walizkami spakowanymi na plażę, a nie na oddział. Nikt nie potrafił powiedzieć, jak długo zostaną w szpitalu, więc noclegi dla taty i chłopców trzeba było organizować z dnia na dzień. „Byliśmy w rozterce, nie wiedzieliśmy, co robić” – wspomina.

Dzień po diagnozie Laura dostała wkłucie centralne typu Broviac i zaczęła brać sterydy. 5 sierpnia tata obchodził urodziny. Tego samego dnia jego córka przyjęła pierwszą chemię dożylną. Niestety, ale choroba w takich przypadkach bywa nieczuła na symbolikę.

Rodzina mieszka w Ostrowie Wielkopolskim. Do Szczecina mają stamtąd ponad trzysta kilometrów, do Wrocławia nieco ponad sto. Rodzice poprosili więc o przeniesienie do wrocławskiego Przylądka Nadziei i następnego dnia karetka przewiozła Laurę z mamą do Wrocławia.

Od tamtej pory jest trochę łatwiej. Mama jest z Laurą na oddziale, a tata w domu działa za trzech. Opiekuje się synami, ogarnia dom i prowadzi firmę. „Nikt z nas nie ma lekko, każde z nas ma codziennie ogrom wyzwań. Ale na ten moment najważniejsza jest Laurka i jej walka o powrót do zdrowia” – przyznaje pani Anita.

Z braćmi Laura widuje się głównie na wideoczatach. Na oddział przyjechali do niej dotąd trzy razy i za każdym razem nie mogli się sobą nacieszyć. Częściej się nie da, bo przy obniżonej odporności Laury każda infekcja jest groźna. Cała trójka bardzo za sobą tęskni.

Mięciutka główka

Jak na trzylatkę Laura wie o swojej chorobie zaskakująco dużo. Zna jej nazwę, wie, że leczenie potrwa długo i że szpitala jeszcze długo nie pożegna.

Największy kłopot? Włosy. A dokładniej myśl, że trzeba będzie je zgolić. Kiedy zaczęły wypadać, robiło się coraz trudniej, ale jeszcze w niedzielę Laura nie chciała o goleniu słyszeć. W poniedziałek rano obudziła się z gotową decyzją. „Mamo, idź po maszynkę, golimy włoski”.

„Nie potrafię wyjaśnić, co zmieniło się w jej główce przez jedną noc” – przyznaje pani Anita. Laura siedziała na krześle i z uśmiechem patrzyła, jak włosy spadają na podłogę. Kiedy pierwszy raz zobaczyła się w lustrze, uśmiechnęła się, pogłaskała po główce i powiedziała tylko „Ale super!”. Dziś jest dumna ze swojej mięciutkiej, gołej główki i na razie włosów w ogóle nie chce. Tyle, jeśli chodzi o strach.

Dwa tygodnie w domu

Od 12 lipca do połowy października Laura ani razu nie była w domu. „Biorąc pod uwagę, jak obciążające jest leczenie, uważam, że Laurcia dzielnie to znosi” – mówi jej mama. Dziewczynka codziennie przyjmuje sporo leków łagodzących skutki uboczne chemioterapii, a tych jest naprawdę wiele. Zmaga się z problemami z ciśnieniem i wątrobą, zanikiem mięśni i rozregulowaną gospodarką hormonalną, a do tego potrzebuje transfuzji krwi i płytek. A to wciąż nie cała lista.

Bywało trudniej. Przyszedł czas, kiedy Laura potrzebowała wsparcia psychologicznego, także farmakologicznego. Pomogło i dziewczynce łatwiej było odnaleźć się w szpitalu. Przez kilka tygodni wszystkich martwiła też opadająca lewa powieka. Rezonans mózgowia i oczodołu na szczęście niczego nie wykazał.

Konsolidację, kolejny etap leczenia, Laura ma już za sobą. 19 października po raz pierwszy od wyjazdu na wakacje wróciła do domu, na dwa tygodnie. To był bardzo potrzebny czas, zarówno dla niej, jak i dla całej rodziny. 2 listopada zaczęła protokół M, który potrwa do końca roku. Czeka ją silna, bardzo obciążająca chemioterapia, podawana dożylnie, doustnie i wielokrotnie do kanału kręgowego.

Dwie mamy, jedna diagnoza

W szpitalnym zamieszaniu w Szczecinie, między kolejnymi badaniami a telefonami w sprawie noclegów, w głowie mamy Laury pojawiło się jedno imię. „Tego dnia, kiedy usłyszeliśmy diagnozę, Sylwia była pierwszą osobą, o jakiej pomyślałam” – mówi.

Sylwia przychodziła do jej salonu już wcześniej, ale dopiero podczas czerwcowej wizyty opowiedziała o chorobie Tosi. Laura była przy tej rozmowie, nie mając pojęcia, że za miesiąc sama zacznie tę samą walkę. Pani Anita zadzwoniła do Sylwii i od tego telefonu obie rodziny idą przez leczenie razem.

Dziewczynki poznały się 6 sierpnia, w dniu, w którym Laura trafiła do Przylądka. Akurat tego dnia Sylwia przyjechała z Tosią na kontrolę i obie zajrzały na oddział. Złapały kontakt od pierwszej chwili. Tosia bardzo wspiera Laurę. Na każdą wizytę przygotowuje dla niej własnoręcznie zrobione prezenty i kartki, a za swoje kieszonkowe kupuje Laurze zabawki. Rodziny dzwonią do siebie, nagrywają sobie filmiki i planują wzajemne odwiedziny, już nie w szpitalu, tylko w domu.

Laura ma też przed oczami swoją metę. Na koniec leczenia uderzy w dzwon zwycięstwa i już teraz nie może się doczekać tej chwili.

Jej mama, która razem z lekarzami szukała przyczyny spuchniętej rączki, ma dla czytelników jedną prośbę. „Regularnie badajcie swoje dzieci i nigdy nie wątpcie w swój instynkt”. Laura miała idealną morfologię i czyste zdjęcie ręki. A jednak.

Pomóż dzieciom chorym na raka

Fundacja „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową”, ul. Ślężna 114s/1, 53-111 Wrocław

  • Płatności za pomocą: PayU, PayPal, Blik, kartą, przelewy online i tradycyjne
  • Przekazanie 1,5% podatku – KRS 0000086210

KRS 00000 86 210