Emilka ma 3,5 roku. Pod koniec lutego 2025 roku pojawiły się u niej pierwsze niepokojące objawy: utrzymująca się gorączka, osłabienie, brak apetytu. Początkowo nic nie wskazywało na poważną chorobę, ale badania krwi nie pozostawiły wątpliwości. Diagnoza była druzgocąca: to nie infekcja, ale ostra białaczka limfoblastyczna.
Rok w szpitalu Jurasza
Po diagnozie Emilka rozpoczęła intensywne leczenie na oddziale Pediatrii, Hematologii, Onkologii, Immunologii i Transplantologii w Szpitalu Uniwersyteckim Nr 1 im. dr Antoniego Jurasza. Zastosowano wielokrotne cykle chemioterapii, biopsje i dodatkową terapię celowaną. Każda wizyta, każda dawka leku i każdy pobrany wynik krwi były kolejnym krokiem w procesie powrotu do zdrowia. W klinice Emilka spędziła prawie rok.
– Nawet trudne leczenie znosiła z niezwykłą siłą, mówiąc żebym się nie martwiła, bo sobie poradzi – wspomina mama dziewczynki, pani Sylwia.
Na oddziale Emilka była bardzo aktywna: kiedy tylko dobrze się czuła, biegała po korytarzach, bawiła się i uczestniczyła w zajęciach, na przykład w zumbie organizowanej w świetlicy.
– Personel żartobliwie nazywał ją „oddziałową”, ponieważ interesowała się innymi dziećmi i zawsze chciała wiedzieć, które z nich potrzebują pocieszenia – wzrusza się mama.
Leczenie podtrzymujące
Od grudnia 2025 Emilka kontynuuje leczenie podtrzymujące w domu. Codziennie przyjmuje chemioterapię w tabletkach i regularnie zgłasza się na badania kontrolne w klinice. Po wyjęciu cewnika Broviaca pobieranie krwi stało się dla niej bardziej stresujące, ale dziewczynka nadal dzielnie je znosi. Dawki leków są modyfikowane w zależności od wyników.
Rodzice, starsza siostra Julia, lekarze, pielęgniarki i wolontariusze Fundacji stworzyli wokół Emilki sieć wsparcia, która każdego dnia daje jej poczucie bezpieczeństwa.
– Personel oddziału to dla nas anioły. Emilka uwielbia swoje “ciocie”, które są troskliwe i sprawiają, że każda wizyta w szpitalu mija w dobrej atmosferze. Lekarz prowadzący jest ciepły, zaangażowany i zawsze poświęca Emilce dużo czasu – podkreśla Pani Sylwia, a na jej twarzy pojawia się uśmiech.
Marzenie o przedszkolu
Emilka mimo choroby zachowuje radość i ciekawość świata. Codziennie pokazuje, jak ogromną siłę i odwagę może mieć w sobie tak mała dziewczynka. Przed nią jeszcze kontynuacja leczenia podtrzymującego, ale rodzice wierzą, że wkrótce będzie mogła pójść do przedszkola i wrócić do zwyczajnego życia, za którym wszyscy bardzo tęsknią.
Jak mówi mama, ulubioną zabawą Emilki jest zabawa w szpital. Uwielbia „leczyć” swoje maskotki i pilnować, żeby czuły się dobrze. Kto wie? Być może w przyszłości sama zostanie lekarzem.
