KRS 00000 86 210

Strona główna $ Nasz Podopieczny $ Gabriel Pindel

Gabriel Pindel

Lekarze mówili, że nigdy nie będzie chodził. Gabryś nauczył się nie tylko chodzić, ale i jeździć na rowerze. Teraz, w czasie leczenia nowotworu mózgu, znów musi walczyć o to, co wypracował latami rehabilitacji.

Dziewięcioletni Gabryś ma za sobą trzydzieści dwie operacje, a od roku walczy z nowotworem mózgu. Mimo to jego mama, pani Krystyna, mówi o nim „mały szczęściarz”. I ma na to dowody.

Dwie minuty

Według lekarzy ciąża przebiegała prawidłowo, ale pani Krystynie wiele rzeczy nie dawało spokoju. Miała wrażenie, że lekarze czegoś jej nie mówią. Poród wywołano w czterdziestym pierwszym tygodniu. Gabryś utknął w kanale rodnym i na cesarskie cięcie zostały dwie minuty. Miał ważyć dwa i pół kilograma, a ważył prawie cztery.

Kiedy pani Krystyna obudziła się po zabiegu, mąż powiedział jej, że synka właśnie przewożą do innego szpitala, tego samego, w którym Gabryś leczy się do dziś. Urodził się z rozszczepem wargi i bez podniebienia, ale najgroźniejszy okazał się przełyk, przerwany w połowie. 

Noworodek nie mógł oddychać i siniał. Pierwszą operację przeszedł w pierwszej dobie życia, a przełyk chirurdzy rekonstruowali w trzech etapach. W tym szpitalu Gabryś ma zresztą swojego ulubionego chirurga. Ten jeden lekarz operował go czternaście razy.

Na OIOM-ie spędzili trzy miesiące i przez cały ten czas kolejne diagnozy spadały na rodziców jedna po drugiej. Okazało się między innymi, że Gabryś prawie nie słyszy, a jego błędniki, odpowiedzialne za równowagę, w ogóle się nie rozwinęły. 

Przyszedł na świat bez odruchu ssania i połykania, więc przez trzy lata był karmiony przez gastrostomię, a przez rok trzeba było odsysać mu ślinę. Pierwszy raz sam napił się mleka z butelki, kiedy miał dwa i pół roku. „To były normalnie łzy, jak Gabrysiowi się udało przełknąć ślinę” – wspomina jego mama.

Pani z korytarza

Przez długi czas nikt nie potrafił powiedzieć, co łączy wszystkie te wady. Odpowiedź przyszła przypadkiem, w Warszawie, gdzie w Instytucie Matki i Dziecka operowano rozszczep Gabrysia. Rodzina stała już z walizkami na korytarzu, gotowa do powrotu, kiedy zaczepiła ich starsza pani. Mąż pani Krystyny do dziś się śmieje, że wyglądała groźnie, bo była dużą kobietą z ciężkim głosem.

Zapytała, czy mają diagnozę od genetyka. Nie mieli. Poprosiła więc, żeby mogła zajrzeć w dokumenty, zrobiła Gabrysiowi kilka zdjęć i zniknęła. Wróciła po półtorej godzinie z diagnozą, którą trzeba było już tylko potwierdzić badaniem krwi. Zespół CHARGE. Dopiero później okazało się, że nieznajoma z korytarza jest profesorem genetyki. Dzieci z tym zespołem są do siebie bardzo podobne, więc wiedziała, gdzie szukać. Rodzice usłyszeli później, że standardowa diagnostyka genetyczna mogłaby potrwać nawet trzy lata.

„Jak już wiedzieliśmy, jaki to jest zespół, to dopiero nam się oczy otwierały, gdzie musimy w ciele u Gabrysia szukać rzeczy zepsutych” – mówi pani Krystyna. Potem była jedna operacja za drugą, aż uzbierało się ich trzydzieści dwie. A spotkanie na korytarzu było pierwszym z przypadków, które pani Krystyna nazywa szczęściem w nieszczęściu.

Wszystko sam

Gabryś to dziecko, które nie pozwala sobie pomóc. Wszystko chce robić sam. Przez dwa lata nie chodził, a kiedy w końcu zaczął się uczyć, robił to po swojemu, upadając i podnosząc się bez końca. Twarz miał posiniaczoną, a głowę szytą cztery razy. Mama śmieje się, że czasem bała się wyjść z nim na ulicę, bo myślała, że zatrzyma ją opieka społeczna. Ale nauczył się. 

W zeszłym roku opanował nawet jazdę na dwóch kółkach i śmigał po podwórku, choć lekarze mówili kiedyś, że nie będzie chodził wcale.

To zasługa operacji i lat rehabilitacji. Gabryś ćwiczył z fizjoterapeutami, chodził do neurologopedy i surdologopedy.

Tydzień w pierwszej klasie

Ostatnią zaplanowaną operację, zabieg na sercu w Gdańsku, Gabryś przeszedł w sierpniu ubiegłego roku. Od września miał zacząć pierwszą klasę, wreszcie bez żadnych zabiegów w kalendarzu. Zostało tylko jedno. Ponieważ na lewe ucho Gabryś prawie nie słyszy, lekarze zdecydowali się na implant ślimakowy, a przed zabiegiem trzeba było zrobić tomografię i rezonans.

Telefon ze szpitala przy ulicy Chodkiewicza zastał mamę Gabrysia na szkolnym apelu. Mieli się natychmiast zgłosić, bo w badaniach coś znaleziono. Tym czymś okazał się guz mózgu o wymiarach osiem na pięć centymetrów. Nie dawał żadnych objawów, czym zdziwił nawet lekarzy. Gdyby nie przygotowania do implantu, mógłby rosnąć dalej. Do szkoły Gabryś pochodził tydzień.

Guz trzeba było szybko usunąć. Potem przyszła chemia i radioterapia. Rodzina próbowała protonoterapii w Krakowie, bo wiedziała, że Gabryś potrafi przeleżeć w rezonansie bez ruchu godzinę i czterdzieści pięć minut. Pokonała go jednak maska, którą trzeba dopasować do twarzy, bo Gabryś jest bardzo wrażliwy na dotyk. Naświetlania odbyły się więc w Bydgoszczy, trzydzieści jeden razy, pięć dni w tygodniu, za każdym razem w narkozie. Wielkich skutków ubocznych na szczęście nie ma, choć mocno szwankuje pamięć. Lekarze mówią jednak, że po tak poważnej operacji mózgu taki wynik jest na wagę złota.

Teraz Gabryś dostaje chemię podtrzymującą. Zwykle podaje się ją w tabletkach albo zastrzykach, ale tabletki mogłyby zniszczyć zrekonstruowany przełyk, więc co trzy tygodnie przyjeżdża do szpitala na dwudniowy wlew. Leczenie potrwa jeszcze co najmniej półtora roku.

Przez leczenie od roku przepadają też zajęcia, dzięki którym Gabryś nauczył się chodzić. Przy obniżonej odporności musi trzymać się reżimu izolacji, a w ośrodkach rehabilitacyjnych pełno jest dzieci prosto ze szkoły i przedszkola. Rodzice ćwiczą z nim w domu, ale widzą, że wiele z tego, co wypracował, się cofa.

Najbardziej widać to po mowie. Gabryś mówi z dużym trudem i im jest starszy, tym lepiej rozumie, że rówieśnicy nie zawsze go rozumieją. Coraz rzadziej chce z nimi rozmawiać.

Przełyk zresztą wciąż potrafi zaskoczyć. Mama nazywa go zdrajcą. Wieczorem Gabryś je normalnie, a rano budzi się i nie może przełknąć śliny, bo przełyk zwęził się do dwóch milimetrów. Trzeba go wtedy szybko poszerzać. Gabryś wie, że musi od razu dać znać, a kiedy zatka się jedzeniem, ma swoje sposoby. „Palec w buzię albo trampolina” – opowiada jego mama. Niedawno w domu zemdlał i przestał oddychać. Do dziś nie wiadomo, co się stało. Dlatego ktoś musi mieć go na oku przez całą dobę.

Skarby z Robloxa

Kiedy pytamy, co lubi robić, Gabryś odpowiada krótko, że grać. W Robloxa i w Minecrafta. W Robloxa gra zresztą z tatą, który nie zawsze może przyjechać do szpitala. To Gabryś ściągnął mu grę i nauczył go grać, a teraz spotykają się online na jednej planszy. Kto jest lepszy, nie ma wątpliwości. „Ja” – mówi bez wahania. Według mamy role są jasno podzielone. Tata ma rąbać drzewo, a Gabryś w tym czasie szuka skarbów, które potem jeszcze tacie zabiera.

Do tego rysuje. Panie ze szpitalnej świetlicy śmieją się, że kiedy ogłaszany jest jakiś konkurs, najpierw idą do Gabrysia, bo on na pewno coś narysuje. Na zajęcia z wolontariuszami, do cioci Pauliny, ustawia się w kolejce pierwszy. Lubi też ciszę i spokój. Kładzie się spać o dziewiętnastej, wstaje o szóstej, a lekarze starają się, żeby miał na oddziale pokój dla siebie.

O Gabrysiu nie zapomina jego klasa. Dzieci przesyłają mu prezenty i rozmawiają z nim przez kamerkę, a wychowawczyni specjalnie planuje wyjścia na powietrzu, do parku czy na plac zabaw, żeby mógł do nich dołączyć. „Musicie przyjść, bo dzieciaki tęsknią za Gabrysiem” – mówi wtedy do pani Krystyny.

Loteria

Rodzina mieszka blisko szpitala i ten fakt okazał się bardzo pomocny. Kiedy czegoś brakuje na oddziale, mąż podjeżdża po pracy. Zawsze można też liczyć na Zuzię, dwudziestojednoletnią siostrę Gabrysia. Kiedy jako niemowlę spędził w szpitalu osiem miesięcy i wyszedł do domu dopiero na pierwsze urodziny, nastoletnia wtedy Zuzia przychodziła do nich codziennie po szkole. Jadła z mamą obiad, razem odrabiały lekcje, a po południu, wracając z pracy, odbierał ją tata. „W ogień by za sobą poszli” – mówi o rodzeństwie pani Krystyna. Kiedy mama musi na chwilę wyjść, wystarczy telefon do przyjaciółek, a te ustawiają się w kolejce, żeby posiedzieć z Gabrysiem.

Siłę daje jej też oddział. Lekarze słuchają tu rodziców i zamiast zbywać ich wątpliwości, mówią „sprawdzamy, szukamy”. Pomagają rozmowy z psychologami i ludźmi z fundacji, a także z innymi rodzicami, z którymi wymienia się doświadczeniami, bo nikt nie rozumie tej sytuacji tak dobrze jak oni. Pani Krystyna utrzymuje kontakt nawet z rodzicami, których dzieci odeszły.

Mimo wszystko nie narzeka. „Cieszę się z każdej chwili, cieszę się z tego, co mam, bo to jest loteria” – mówi. Leczenie nazywa okrutnym, ale zawsze dodaje, że mogło być gorzej. Mąż nie może się nadziwić, jak można tak myśleć, i skarży się, że on już siwieje. Mama Gabrysia tylko się śmieje. U niej siwizny nie ma.

Pomóż dzieciom chorym na raka

Fundacja „Na Ratunek Dzieciom z Chorobą Nowotworową”, ul. Ślężna 114s/1, 53-111 Wrocław

  • Płatności za pomocą: PayU, PayPal, Blik, kartą, przelewy online i tradycyjne
  • Przekazanie 1,5% podatku – KRS 0000086210

KRS 00000 86 210